PRAWO RESTRUKTURYZACYJNE

W  stanie prawnym obowiązującym do końca 2015, firma, która miała problemy finansowe, na tyle duże, że nie płaciła swoim kontrahentom w uzgodnionych terminach musiała liczyć się z ryzykiem upadłości i w efekcie likwidacji. Pomimo tego, że zmienione rozwiązania prawne zakładały możliwość układu z wierzycielami i dalsze istnienie firmy, to jak pokazywały statystyki , postępowania zakończone układem z wierzycielami stanowiły niecały 1% wszystkich postępowań upadłościowych. Kwestie te uregulowane były Ustawą – Prawo Upadłościowe i Naprawcze. Zapisy ustawy, od momentu jej wejścia w życie (01.10.2003), były krytykowane przez praktyków życia gospodarczego. Odpowiedzią na tą krytykę i na realia prowadzenia działalności gospodarczej jest nowa regulacja prawna – Prawo Restrukturyzacyjne. Głównym założeniem regulacji jest wprowadzenie skutecznych instrumentów pozwalających na przeprowadzenie restrukturyzacji przedsiębiorstwa, bez doprowadzenia do stanu upadłości i zapobieżenie jego likwidacji. W oczywisty sposób takimi zapisami zainteresowani są przedsiębiorcy, którzy mają większe szansę zachować swoje firmy, pracownicy, którzy mają szansę zachować miejsca pracy i inni uczestnicy życia gospodarczego i szerzej społecznego.

Ponadto w nowych regulacjach należy zwrócić uwagę na :

  • zwiększenie uprawnień aktywnych wierzycieli w procesie postępowania restrukturyzacyjnego,

  • możliwość dużo szybszego , w porównaniu z obowiązującymi przepisami, szybkości postępowania, tak istotnego dla każdego podmiotu gospodarczego

  • odformalizowanie postępowań i pojawienie się postępowanie pozasądowego

  • możliwość przeprowadzenia układu częściowego, koncepcyjnie dedykowanego do porozumienia z największymi i najważniejszymi wierzycielami

  • możliwość zaspokojenia wierzycieli, poprzez sprzedaż majątku dłużnika w momencie ogłoszenia upadłości i podział tak uzyskanych środków wśród wierzycieli,

Powyższe cele mogą być osiągnięte na drodze jednej z 4 procedur restrukturyzacyjnych:

  1. postępowania o zatwierdzenie układu – będzie postępowaniem prowadzonym samodzielnie przez dłużnika jedynie przy udziale nadzorcy układu . Rola sądu zostanie ograniczona jedynie do wydania postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu przyjętego przez wierzycieli w drodze samodzielnego zbierania głosów przez dłużnika.

  2.  przyspieszonego postępowania układowego – – do zawarcia układu będzie dochodzić na zwołanym przez sąd zgromadzeniu wierzycieli. Będzie możliwe zabezpieczenie majątku dłużnika przez zawieszenie egzekucji wierzytelności objętej układem.

  3. postępowania układowego  -dla przedsiębiorców, którzy są na skraju wypłacalności lub niewypłacalni. Przedsiębiorca nadal będzie sprawował zarząd, jednak pod stałą kontrolą sądu i wierzycieli.

  4. postępowania sanacyjnego  – dla przedsiębiorstw niewypłacalnych. Wprowadza rozwiązania, umożliwiające restrukturyzację zobowiązań, majątku i zatrudnienia. Dłużnik będzie jednocześnie pod stałą kontrolą sędziego komisarza i wierzycieli, z ograniczoną możliwością zarządzania majątkiem.

Wojciech Reszka